H Σωστή Επιλογή

Σ' έναν απομακρυσμένο νομό της Ελλάδας, στις πρόσφατες εκλογές, εκλέχθηκαν δύο βουλευτές. Ο Πολιτικίδης από τη Ν.Δ. και ο Πολιτικάντης από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το γλέντι που ακολούθησε διήρκεσε μέχρι πρωίας. Έλα μου ντε που την άλλη μέρα άρχισαν και τα βάσανα. Βλέπετε οι βουλευτές εν Ελλάδι, έχουν τόσο μεγάλο φόρτο εργασίας, που είναι αδύνατον να τον σηκώσουν μόνοι τους. Για τον λόγο τούτο, ο σοφός νομοθέτης πρόβλεψε, ο κάθε βουλευτής να δικαιούται τρείς συνεργάτες επιστήμονες, ώστε να εκπληρώσει άριστα το λειτούργημά του, επ'αδρά αμοιβή φυσικά, μη ξεχνιόμαστε κιόλα.

Πρώτος ξεκίνησε την αναζήτηση, ο Πολιτικίδης της Νέας Δημοκρατίας. Έκαμε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, και ζήτησε βιογραφικά απ'όλες τις επιστήμες, καλώντας παράλληλα στο γραφείο του τους υποψηφίους, για να διαπιστώσει ιδίοις ωσί και όμασι, τις ικανότητές των.

Πρώτος παρουσιάστηκε ένας τελειόφοιτος του Χάρβαρντ, ειδικός στα οικονομικά. Άρχισε να του μιλάει για ακαθάριστο εθνικό προϊόν, για ελαστικότητα της ζήτησης, για τον νόμο της φθίνουσας απόδοσης του Μάλθους, για την θεωρία του παρεμβατισμού του Τζον Κέϋνς, κι'ένα σωρό άλλες τέτοιες ακαταλαβίστικες μαλακίες.

Ο Πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι

Απαραίτητο προσόν για να γίνει κάποιος πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι, ήταν να έχει τεράστια γεννητικά όργανα. Βλέπετε ολίγον η στρατηγική θέση της Ελλάδος, και ολίγον ο αντιαμερικανισμός των Ελλήνων, είχαν ως αποτέλεσμα, το προσόν ετούτο, μετά το 1945 να είναι και το μοναδικόν.

Ο φούφουτος επροορίζετο για εμάς τους Έλληνες, οι οποίοι τι να κάνουμε, τον εσυνηθίσαμεν! Μπορούσαμε να κάνουμε κι’ αλλιώς; Το λέει και η παροιμία: «Το κεφάλι μπαίνει πρώτα». Το πρόβλημα που ανέκυψε τώρα, ήταν τί θα γίνει με τους τεράστιους όρχεις; Έπρεπε λοιπόν να υπάρχουν και βαστάζοι, τους οποίους εγώ και λόγω του αντικειμένου, βαπτίζω «βαστόρχεις». Παράλληλα όμως τέτοιοι όρχεις, είχαν χρείαν και αναλόγου lifting.

Δια τούτο εδημιουργήθη και η ειδικότης του «γλυψώρχεως», με μεγάλην επαγγελματικήν ζήτησιν. Παρ’όλο που το επάγγελμα του γλειψόρχεως εθεωρείτο εξευτελιστικόν, δεν συνέβαινε το ίδιο και μ’αυτό του βαστόρχεως, το οποίον εθεωρείτο ύπατον αξίωμα, προοριζόμενον για τους ηγέτες του έθνους μας!

Ο επιτάφιος της Δημοκρατίας

Άσμα χολής κι’οργής για τον χρόνο που μας πέρασε

                                          

Ω! γλυκύ μου έαρ
γλυκύτατόν μου τέκνον
που έδει σου το κάλλος
                              
Και τότε ο καπετάν Μιχάλης
έμπηξε τη μαχαίρα του
στα’αχαμνούς του Νουρέμπεη
Από τότε ο Νουρής
έπαψε μπλιό νάναι άντρας

Γερμαvίδες τουρίστριες που διψάνε για σπέρμα

Οι  Γερμανοί από πούτσα μπορεί νάναι γιά, αλλά από κούκου και γκαμήσι γιόκ. Έτσι οι δύσμοιρες Γερμανιδούλες, κάνουν σκληρή οικονομία όλο το χρόνο, προκειμένου να έρθουν στην   Ελλάδα μας, για ένα μήνα διακοπές,

και να χορτάσουν ήλιο και θάλασσα, μα πιότερο απ' όλα να ξεδιψάσουν με το ευλογημένο Ελληνικό σπέρμα.

Τα δικά μας καμάκια, διψούν και αυτά δια ξανθόν αιδοίον, και η χημεία ταίριαξε. Μία από τις πολλές Γερμανιδούλες, που επισκέφθηκαν  το πάλαι ποτέ την χώρα μας, ήταν και η Αγγέλα, αλλά τόσο άσχημη που ήταν, κανείς δεν πήγαινε μαζί της. Βρε τι δεν έκανε η κακομοίρα. Ντυνόταν με μίνι φούστα, με τολμηρό μπικίνι, πήγαινε σε νυκτερινά πάρτι, σε παραλίες γυμνιστών, μα τίποτα. Κανένας δεν γύριζε μάτι να την κοιτάξει. Άρχισε μάλιστα, σιγά σιγά, να μιλάει και σπαστά Ελληνικά.

"Φούχτεν, μουνούχτεν, μπουτσούχτεν, γαμούχτεν!"

"Τι λέει μωρέ, ετούτη η παλαβιάρα;"

Σύγχρονη Πολιτική Τοπογραφία της Ελλάδας

"Τάδε έφη Ζαρατούστρα " Φρειδερίκος Νίτσε

Όταν ο Ζαρατούστρα έγινε 30 χρονών , άφησε την πατρίδα του, και την λίμνη της πατρίδας του, και ανέβηκε στο βουνό. Δέκα ολάκερα χρονιά, ασκήτεψε την ριμάδα την ψυχή του, και όταν οι μυαλοί του μέστωσαν από σοφία και γνώση, ένα πρωινό βλέποντας στο ουρανό το υπέρλαμπρο άστρο είπε:

"Αλήθεια ήλιε, ποιο θά'ταν το νόημα της ζωής σου, αν δεν είχες εμάς να φωτίζεις;"

Kι'  έτσι ο Ζαρατούστρα, αποφάσισε να  ξανακατέβει στο κόσμο,και να τον φωτίσει, με τους κρουνούς της απέραντης σοφίας του. Κατηφορίζοντας τον δρόμο για την κοιλάδα, τον συνάντησε ένας  χωρικός, και τον ρώτησε:

Μνημόνιον, μνήμα και μνημόσυνο

Ήταν ημέρα Κυριακή, ηλιόλουστη, αργία,και είπα να κάνω μια βόλτα, αφήνοντας τους μυαλούς μου λεύτερους, στους πέντε αγέρηδες του κόσμου, για να τους σούρουν, σε κόσμους όμορφους, ηθικούς,αγγελικά πλασμένους. Κι΄εκεί που νόμιζα πως βρήκα καταφύγιο στα άδυτα της ανθρώπινης φαντασίας, μια γνώριμη φωνή, μ’έφερε και πάλι στη μίζερη πραγματικότητα.

"Ει! Μπούτση που αρμενίζεις? Έλα εδώ στο καφενείο, σε θέλουμε, έχουμε απορίες." Ήταν ο φίλος μου ο Γιακουμής, με μια παρέα που κουτσοπίνανε τα τσιπουράκια τους, να πάνε κάτω τα φαρμάκια τους.

Ομοιομορφοποίηση και δουλοποίηση

Πίναμε το τσιπουράκι μας στο καφενείο , και παρακολουθούσαμε τα νυκτερινά δελτία ειδήσεων ,από κανάλι σε κανάλι. Όπου κι’ αν γυρίζαμε, πάλι τα ίδια και τα ίδια. Μαυρίλα και απελπισία.

“ Άπα-πά , πάμε από να κάτσουμε έξω. Δεν αντέχω άλλο. ”
“ Τι δεν αντέχεις βρέ Γιακουμή; “
“ Πολλά, αλλά περισσότερο απ’ όλα, δεν μπορώ να βλέπω αυτούς τους σουφρωμένους γέρους, στην εξουσία της Ευρώπης… Αυτοί μας κυβερνούν; “
“ Καλώς το είπες. Ξεμωραμένους κωλόγερους, μ’ ακριβά κοστούμια και βρακιά χεσμένα, ναι αυτοί μας κυβερνούν. “
“ Μα τι καταλαβαίνουν; Είναι με τόνα πόδι στον τάφο. “
“ Κοίταξε, η ψυχή τους, αντί ν’ αποτελείται από ενέργεια, από φωτόνια υψηλής συχνότητας, αποτελείται από μόρια σκατών! Γι’ αυτό κάνουν αυτά που κάνουν. Ένας βόθρος χορτασμό δεν έχει. ”
“ Μα τι επιδιώκουν; Να μας κάνουν όλους ζώα; “
“ Όχι αγαπητέ μου, λάθος μέγα λάθος. Δεν θέλουν να μας κάνουν ζώα, αλλά δούλους. “
“ Δηλαδή ο δούλος είναι χειρότερος από το ζώο; “
“ Τρις χειρότερος! Θυμάσαι από παλιά, όταν τον γάιδαρο τον τσιγκλούσαμε στον γκώλο, νευρίαζε, μας έριχνε μια κλωτσιά στην μάπα , και πάει το δόντι. Τον δούλο, όσο κι’ αν τον χτυπάς με τον βούρδουλα στην καμπούρα, αυτός τίποτα, εκεί το κεφάλι του σκυφτό. Κι’ εδώ είναι το μεγάλο κόλπο. “