Απαραίτητο προσόν για να γίνει
κάποιος πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι, ήταν να έχει τεράστια γεννητικά όργανα.
Βλέπετε ολίγον η στρατηγική θέση της Ελλάδος, και ολίγον ο αντιαμερικανισμός
των Ελλήνων, είχαν ως αποτέλεσμα, το προσόν ετούτο, μετά το 1945 να είναι και
το μοναδικόν.
Ο φούφουτος επροορίζετο για εμάς
τους Έλληνες, οι οποίοι τι να κάνουμε, τον εσυνηθίσαμεν! Μπορούσαμε να κάνουμε
κι’ αλλιώς; Το λέει και η παροιμία: «Το κεφάλι μπαίνει πρώτα». Το πρόβλημα που
ανέκυψε τώρα, ήταν τί θα γίνει με τους τεράστιους όρχεις; Έπρεπε λοιπόν να
υπάρχουν και βαστάζοι, τους οποίους εγώ και λόγω του αντικειμένου, βαπτίζω
«βαστόρχεις». Παράλληλα όμως τέτοιοι όρχεις, είχαν χρείαν και αναλόγου lifting.
Δια τούτο εδημιουργήθη και η
ειδικότης του «γλυψώρχεως», με μεγάλην επαγγελματικήν ζήτησιν. Παρ’όλο που το επάγγελμα του
γλειψόρχεως εθεωρείτο εξευτελιστικόν, δεν συνέβαινε το ίδιο και μ’αυτό του
βαστόρχεως, το οποίον εθεωρείτο ύπατον αξίωμα, προοριζόμενον για τους ηγέτες
του έθνους μας!
