H Σωστή Επιλογή

Σ' έναν απομακρυσμένο νομό της Ελλάδας, στις πρόσφατες εκλογές, εκλέχθηκαν δύο βουλευτές. Ο Πολιτικίδης από τη Ν.Δ. και ο Πολιτικάντης από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το γλέντι που ακολούθησε διήρκεσε μέχρι πρωίας. Έλα μου ντε που την άλλη μέρα άρχισαν και τα βάσανα. Βλέπετε οι βουλευτές εν Ελλάδι, έχουν τόσο μεγάλο φόρτο εργασίας, που είναι αδύνατον να τον σηκώσουν μόνοι τους. Για τον λόγο τούτο, ο σοφός νομοθέτης πρόβλεψε, ο κάθε βουλευτής να δικαιούται τρείς συνεργάτες επιστήμονες, ώστε να εκπληρώσει άριστα το λειτούργημά του, επ'αδρά αμοιβή φυσικά, μη ξεχνιόμαστε κιόλα.

Πρώτος ξεκίνησε την αναζήτηση, ο Πολιτικίδης της Νέας Δημοκρατίας. Έκαμε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, και ζήτησε βιογραφικά απ'όλες τις επιστήμες, καλώντας παράλληλα στο γραφείο του τους υποψηφίους, για να διαπιστώσει ιδίοις ωσί και όμασι, τις ικανότητές των.

Πρώτος παρουσιάστηκε ένας τελειόφοιτος του Χάρβαρντ, ειδικός στα οικονομικά. Άρχισε να του μιλάει για ακαθάριστο εθνικό προϊόν, για ελαστικότητα της ζήτησης, για τον νόμο της φθίνουσας απόδοσης του Μάλθους, για την θεωρία του παρεμβατισμού του Τζον Κέϋνς, κι'ένα σωρό άλλες τέτοιες ακαταλαβίστικες μαλακίες.

Ο Πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι

Απαραίτητο προσόν για να γίνει κάποιος πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι, ήταν να έχει τεράστια γεννητικά όργανα. Βλέπετε ολίγον η στρατηγική θέση της Ελλάδος, και ολίγον ο αντιαμερικανισμός των Ελλήνων, είχαν ως αποτέλεσμα, το προσόν ετούτο, μετά το 1945 να είναι και το μοναδικόν.

Ο φούφουτος επροορίζετο για εμάς τους Έλληνες, οι οποίοι τι να κάνουμε, τον εσυνηθίσαμεν! Μπορούσαμε να κάνουμε κι’ αλλιώς; Το λέει και η παροιμία: «Το κεφάλι μπαίνει πρώτα». Το πρόβλημα που ανέκυψε τώρα, ήταν τί θα γίνει με τους τεράστιους όρχεις; Έπρεπε λοιπόν να υπάρχουν και βαστάζοι, τους οποίους εγώ και λόγω του αντικειμένου, βαπτίζω «βαστόρχεις». Παράλληλα όμως τέτοιοι όρχεις, είχαν χρείαν και αναλόγου lifting.

Δια τούτο εδημιουργήθη και η ειδικότης του «γλυψώρχεως», με μεγάλην επαγγελματικήν ζήτησιν. Παρ’όλο που το επάγγελμα του γλειψόρχεως εθεωρείτο εξευτελιστικόν, δεν συνέβαινε το ίδιο και μ’αυτό του βαστόρχεως, το οποίον εθεωρείτο ύπατον αξίωμα, προοριζόμενον για τους ηγέτες του έθνους μας!