Μια ολόκληρη ζωή, ασχολούμαι με το φροντιστήριο. Από παιδάκι
18 χρονών, μόλις πέρασα στο Πανεπιστήμιο έτσι για να βγάλω το χαρτζιλίκι μου,
βλέπετε καταραμένη φτώχεια. Έχω διδάξει μαθηματικός, γεωμετρία, φυσική, χημεία
μέχρι και τη μίζερη ορθογραφία. Αυτό όμως που συνάντησα τελευταίως, ούτε το'χω
ματαδεί , αλλά ούτε που το φανταζόμουν. Είχα τελειώσει το μάθημα μου γύρω στις
οχτώ, και απολάμβανα τον βραδινό μου καφέ, έτσι να χαλαρώσουν τα νεύρα, βλέπετε
το φροντιστήριο, είναι δουλειά λίαν σπαστική. Ξάφνου είδα ν'άρχονται σπίτι μου, κάνα δεκαριά άτομα, φουριόζοι και τρελαμένοι, λες και τους είχε πιάσει κόψιμο.
Μεγάλοι άνθρωποι, σαραντάρηδες και πενηντάρηδες γονείς παιδιών που τους έκανα
μάθημα.
“ Τι έγινε ρε παιδιά; Ήρθατε να ρωτήσετε πως πάνε οι
κανακάρηδες σας; “
“ Όχι ,όχι έχουμε άλλο ζόρι. “
“ Σαν τι ζόρι δηλαδή; “
