Καθόμασταν με τον φίλο μου τον Γιακουμή, Κυριακή απόγευμα στο καφενείο, και απολαμβάναμε το καφεδάκι μας.
"Ρε συ Μπούτση, τί πάει να πεί, εξεταστικές επιτροπές της βουλής;"
"Πώς σου κατέβηκε τώρα αυτό; Καλά πίναμε το καφεδάκι μας. Θες να μας βάλεις μπελά στην κεφάλα σου;"
"Όχι επιμένω, μας έχουν πρήξει τώρα τελευταία. Εξεταστική επιτροπή γι'αυτό, εξεταστική επιτροπή για τ'άλλο, έχω μπερδευτεί."
"Εξετάζουν τί;"
"Παραμπτώματα."
"Παραμπτώματα ποιών;"
"Προφανώς των βουλευτών."
"Και με στόχο ποιόν;"
"Να επιβάλλουν ποινές, ν'αποκαταστήσουν την νομικήν αλλά κυρίως την ηθικήν τάξιν. Βλέπεις οι βουλευτές πρέπει να'ναι πεντακάθαροι, άμεμπτοι."
"Ή τουλάχιστον να φαίνονται."
"Κυρίως τούτο."
"Κι'ας μήν είναι;"
"Τούτο δε πειράζει, αρκεί να φαίνονται."
"Ναι αλλά τα φυσικά δικαστήρια, οι εισαγγελείς, ο Άρειος Πάγος, τι ρόλο παίζουν; Γιατί δε τους δικάζουν αυτοί;"
"Α! αυτά τα δικαστήρια είναι μόνον για μας τους κοινούς θνητούς. Βάσει νόμου, δεν μπορούν να δικάσουν τους πολιτικούς."
"Και ποιος αναγκέφαλος νομοθέτης, έβγαλε αυτόν τον νόμο;"
"Όχι μόνον ανεγκέφαλος δεν ήταν αγαπητέ μου, αλλά πολύ σοφός. Μαλλόν θα πρέπει να είχε την επιφοίτησην του Αγίου Πνεύματος."
"Με δουλέυεις;"
"Καθόλου."
"Μα είναι δυνατόν, κάποιος να δικάζει τον ίδιον του τον εαυτόν;"
"Εκεί έγκειται η πραγματική δικαιοσύνη του ηθικού δικαστή. Ο δικαστής που δικάζει τους άλλους, πρέπει πρώτ'απ'όλα, να μπορεί να δικάσει τον ίδιο του τον εαυτό. Αλλιώς δεν είναι δίκαιος δικαστής."
"Ναι αλλά πώς γίνεται αυτό;"
"Πολύ απλό.Θ'ανεβαίνει ο βουλευτής πάνω στην έδρα του προέδρου, και θα'απευθύνει κατηγορίες προς τον ίδιο του τον εαυτό, ο οποίος υποτίθεται ότι θα κάθεται κάτω σαν κατηγορούμενος. Μετά ο βουλευτής θα κατεβαίνει κάτω σαν κατηγορούμενος, και θ'απολογείται πάλι προς τον ίδιο του τον εαυτό, ο οποίος υποτίθεται ότι θα κάθεται πάνω!"
"Και πώς είμαστε σίγουροι, ότι θ'αποδωθεί έτσι δικαιοσύνη;"
"Στην Ελλάδα έχουμε μεγάλη παράδοση με την δικαιοσύνη . Την κληρονομήσαμε από τους αρχαίους. Κάποιος αγράμματος πλησίασε τον Αριστείδη και του είπε:
"Κύριε μου φαίνεσθε μορφωμένος, ενώ εγώ είμαι αγράμματος. Μπορείτε να μου γράψετε στο όστρακο, ότι θέλω να εξορισθεί ο Αριστείδης;"
"Καλέ μου άνθρωπε, γνωρίζεις τον Αριστείδη;"
"Όχι."
"Και τότε γιατί θέλεις να εξορισθεί;"
"Έτσι, επειδή λένε ότι είναι δίκαιος!"
"Κι'ο Αριστείδης τί έκανε;" ρωτάει ο Γιακουμής.
"Θα μπορούσε να γράψει όχι, αλλ'αυτός έγραψε ναι. Δηλαδή κατεδίκασε τον ίδιο του τον εαυτό. Γι'αυτό και ονομάσθηκε, Αριστείδης ο δίκαιος."
"Μου λες τώρα, ότι οι δικοί μας πολιτικοί θέλουν να φτάσουν τον Αριστείδη;"
"Όχι μόνον να τον φτάσουν, αλλά και να τον ξεπεράσουν! Κάτι παρόμοιο είχαμε και με τους Καπουτσίνους."
"Ποιους; τους Καπουτσίνους; Τί ήσαν αυτοί, καφέδες;"
"Όχι φανατικοί καλόγεροι του Μεσαίωνα, που ζούσαν στην βόρεια Ιταλία."
"Για λέγε;"
"Ε! αυτοί οι καφέδες όπως τους λες, είχανε υπερανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης έναντι του ιδίου του εαυτού τους."
"Δηλαδή;"
"Συγκεντρώνοταν κάθε Παρασκευή, πίνανε τον Καπουτσίνο τους, άλλωστε από κεί προέρχεται και ο ονομαστός καφές, κι'έλεγε καθένας τ'ανομήματά του, στον εαυτό του αλλά και στους άλλους. Και για κάθε ανόμημα, ρίχνανε και μια μαστιγιά στη πλάτη τους, και μάλιστα μόνοι τους. Αυτομαστιγώνονταν, αυτοτιμωριούνταν, κατάλαβες; Όσα ανομήματα είχαν, τόσες μαστιγιές ρίχνανε!"
"Και γιατί δε μαστίγωνε ο ένας τον άλλον;"
"Διότι φοβόντουσαν ότι δεν θα υπήρχε δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης. Μπορεί ο ένας καλόγερος να συμπονούσε τον άλλον, οπότε η μαστιγιά δεν θάτανε δυνατή. Ενώ άμα την έριχνε ο ίδιος, δεν υπήρχε η πιθανότητα η μαστιγιά νάτανε σιγανή. Χρησιμοποιούσαν δε και το χειρότερο μαστίγιο."
"Από τί;"
"Από βοϊδόπουτσα!"
"Γι'αυτό σου λέγω, ότι ο νομοθέτης που απαγόρευσε την δίκην των βουλευτών από τους φυσικούς δικαστές ήταν σοφός. Η ετυμηγορία μιας τέτοιας δίκης, θα ήταν αμφισβητήσιμη και από τους πολιτικούς, αλλά κυρίως από τους πολίτες."
"Ενώ τώρα με τις εξεταστικές επιτροπές της βουλής, τα πάντα θάναι διαφανή και ξάστερα. Ομολογώ ότι δεν τόχα σκεφθεί. Α! Υπάρχει και κάτι άλλο..."
"Οι βουλευτές που θα μετέχουν σάυτές τις επιτροπές θα αμοίβονται ή θ'ασκούν τα καθήκοντα τους τσάμπα;"
"Τί είναι αυτά που λες ρε Γιακουμή; Και βέβαια θα αμοίβονται και μάλιστα πλουσιοπάροχα."
"Μ'αφού αμοίβονται σα βουλευτές."
"Άλλο τόνα, άλλο τ'άλλο. Οι συνεδριάσεις θα διαρκούν από τις 7 το πρωί, μέχρι τις 3 τα ξημερώματα. Δεν δικαιούνται υπερωρίες και εξτρά εργασία;"
"Τί λες ρε παιδί μου, τόσες ώρες δουλειά; Πρέπει να'χουν υπεράνθρωπες δυνάμεις!"
"Ορθώς είπας."
"Έχω όμως μια απορία. Με τόσες ώρες συνεδρίας, αν τούρθει κάποιου βουλευτή να κλάσει;"
"Ποιού βουλευτή εννοείς;"
"Του βουλευτή!"
"Εννοείς του βουλευτή κατηγορούμενο, ή του βουλευτή κατήγορου;"
"Μα το ίδιο πρόσωπο δεν είναι;"
"Λάθος! Άλλο βουλευτής κατηγορουμένου, και άλλο βουλευτής κατήγορος. Αν λοιπόν ο βουλευτής είναι κατηγορούμενος, τότε απαγορεύεται αυστηρώς. Αν όμως είναι κατήγορος, τότε επιτρέπεται να τις αμολάει ελεύθερα!"
"Φεύγουμε;"
"Ναι, άλλωστε στις βραδινές ειδήσεις, θ'ανακοινωθούν ποιες επιτροπές θα δημιουργηθούν, για τα διάφορα σκάνδαλα."
"Σωστά φύγαμε."
Έτσι αναχωρήσαμε για τα σπιτάκια μας, με μάτια και αυτιά ορθάνοιχτα, ν'ακούσουμε τα συνταρακτικά νέα περί της εξυγίανσης των σκανδάλων, και την κάθαρσιν του πολιτικού βίου, από παν ψίγμα ανομίας και ανηθικότητας. Άνοιξα την τηλεόραση, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου, και ιδού έπεσε η πρώτη μπόμπα από τον Βενιζέλο.
"Να γίνει επιτροπή, για το σκάνδαλο της Siemens."
"Μ'αυτό έγινε επί ημερών ΠΑ.ΣΟ.Κ." του είπανε οι δημοσιογράφοι.
"Ένας λόγος παραπάνω. Πρέπει πρώτα εμείς νάμαστε άμεμπτοι."
Κι'εκεί που επιχειρούσε με τις ευφραδείς μπουρδολογίες του, να δικαιολογήσει τ'αδικαιολόγητα, άρχισε αίφνης να με ξύνει ο αριστερός μου όρχις.
"Μπα τυχαίο γεγονός θάναι, μόλις χθες τον σαπούνισα" είπα μέσα μου. Όσο όμως πιο πολλά έλεγε ο Βενιζέλος, τόσο πιο πολύ οξύνονταν και η φαγούρα. Ευτυχώς μετά βγήκε ο Κουβέλης, και είπε ότι πρέπει να γίνει άλλη επιτροπή, για το σκάνδαλο των υποβριχίων που γέρνουν. Πάραυτα σταμάτησε και η φαγούρα εις τον αριστερόν όρχιν. Έλαμ ντε όμως που τώρα η φαγούρα μετατέθηκε εις τον δεξιόν τοιούτου! Και όχι μόνον αυτό, αλλά άρχισα να τον αισθάνομαι βαρύν ωσάν από υδράργυρον. Άρχισε να γέρνει, και μαζί του να γέρνει και όλο μου το σώμα λες και γινόμουν κι'εγώ γερμένο υποβρύχιο! Πιστέψτε με ότι κινδύνεψα να πέσω κάτω από το κρεβάτι!
Νάσου όμως που βγήκε ο Τσίπρας και είπε ότι πρέπει να συσταθεί κι'άλλη επιτροπή, για τις παράνομες καταθέσεις στην Ελβετία. Ε! αυτό ήταν. Έπαψα να αισθάνομαι σα γερμένο υποβρύχιο, και επανήλθα εν ισορροπία. Τί τόθελα και τόπα; Τώρα άρχισε να με φαγουρίζει ο μπούτσος μου, και μάλιστα όχι σ'όλη την επιφάνεια του, αλλά στο πιο ευαίσθητο σημείο του, την ουρήθρα! Κινδύνεψα να την ματώσω! Σιγά-σιγά άρχισα να καταλαβαίνω, ότι η φαγούρα στα γεννητικά μου όργανά μου, δεν ήταν διόλου τυχαία, και ότι μεταδίδονταν από την τηλεόραση, μέσω ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, η ένταση της οποίας ήταν συνάρτηση των λεγομένων των πολιτικών, Όσο πιο μεγάλες ήταν οι μαλακίες που λέγανε, τόσο πιο μεγάλη η ένταση της ακτινοβολίας, τόσο πιο μεγάλη και η ένταση της φαγούρας! Η θεωρία μου δεν άργησε να επαληθευτεί, γιατί μόλις σταμάτησε ο Τσίπρας, αυτόματα έπαψε κι'η φαγούρα.
"Ουφ! Επί τέλους τελειώσαμε."
Τι τόθελα και τόπα ο έρμος! Τελευταίος βγήκε ο Σαμαράς, και είπε ότι θα γίνει επιτροπή, που θα ελέγξει τα πόθεν έσχες των πολιτικών, από το 1974 κι'εντεύθεν, ζωντανών τε και τεθνεόντων! Ε! αυτή τη φορά άρχισαν να με ξύνουν εν χορώ, όλοι οι αχαμνοί μου! Χρησιμοποίησα και τα δύο μου χέρια εν εξάλλω καταστάσει, μα τίποτα! Ήταν αδύνατον να ηρεμήσω. Είχα μετατραπεί σ'έναν σύγχρονο Ιώβ! Το μαρτύριο μου δεν έλεγε να σταματήσει εώς ότου εξημέρωσε. Σηκώθηκα γρήγορα-γρήγορα περί την 7η πρωίαν και έσπευσα σαν τρελός, στο κατάστημα παιδικών παιγνίων, με στόχο να προμηθευτώ μια παιδική ζουγκράνα. Μην μου πείτε τώρα το γιατί;
Και να! ω! θαύμα των θαυμάτων! Είδα όξω από το μαγαζί, μία τεράστια ουρά όχι μόνον ανδρών αλλά και γυναικών! να περιμένουν υπομονετικά την σειρά τους.
"Καημένε Μπούτση, δεν είσαι ο μόνος που ανακάλυψες την Αμερική."
Κάθησα τελευταίος, πίσω ακριβώς από μία κυρία. Όλο περιέργεια την ρώτησα:
"Συγνώμη κυρία μου, αλλά τι γυρεύετε εδώ εσείς οι γυναίκες;"
"Μα ότι γυρεύετε κι'εσείς οι άνδρες."
"Ναι αλλά εμάς, μας ξύνου, τ'αρχίδια μας τα αστεία."
"Ε! Κι'εμάς τα ωραία μας τα αιδοία!"
Μπρε-μπρε για δες. Η ακτινοβολία που πέμπει η μαλακία των πολιτικών, επηρεάζει όλα τα γεννητικά όργανα, αρενά τε και θήλυ. Και νάταν μόνον τούτο; Την ίδια εκείνη στιγμή περνούσαν δίπλα μας δύο σκύλοι. Ένας αρσενικός και μια θηλυκιά, που κι'αυτοί είχαν το ίδιο πρόβλημα με αυτό των ανθρώπων! Ούτε καινούργιο Τσέρνομπιλ νάχαμε. Τους κοιτάζαμε με την κυρία, γελάσαμε με νόημα, και κάναμε ένα βήμα ομπρός προς την λύτρωση.
Μετά από μία ώρα αναμονής εισήλθα επιτέλους τελευταίος στο κατάστημα.
"Κύριε ατυχήσατε. Μόλις πωλήθηκε και η τελευταία ζουγκράνα."
"Και πώς ξέρατε ότι ήθελα ζουγκράνα;΄"
"Μα όλοι το ίδιο θέλανε."
"Δε θα παραγγείλετε άλλες για αύριο;"
"Αδύνατον! Τηλεφώνησα σ'όλες τις αποθήκες της Ελλάδας, και μούπαν ότι εξαντλήθηκαν όλες! Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω;!"
"Συγνώμη κύριε, χθες το βράδυ δεν είχατε καμία ανησυχία στον ύπνο σας;"
"Όχι, κοιμήθηκα σαν πουλάκι."
"Να κι'ένας απρόσβήτος στις ακτινοβολίες."
Βγήκα όξω απελπισμένος, και κίνησα για το σπίτι, οπότε περνώντας δίπλα από ένα κατάστημα γεωργικών εργαλείων, η ψυχή μου φωτίσθηκε.
"Ναί αυτό είναι το βρήκα! Θα πάρω μία μεγάλη, μία κανονική ζουγκράνα. Αυτή θα μου χρειαστεί για την ιερή εκείνη ημέρα και στιγμή, όπου οι εξεταστικές της βουλής επιτροπές, θα εκδόσουν τα πορίσματα τους!"
Μπήκα στο μαγαζί, και ρώτησα τον μαγαζάτορα αν έχει ζουγκράνες.
"Και βέβαια έχουμε, αυτή είναι η δουλειά μας."
Πράγματι έφερε μία, και με κοίταξε παράξενα.
"Μα κύριε Μπούτση, αν δεν κάνω λάθος, εσείς ενασχολείσθαι με τη μαθηματικά και ουχί με την γεωργία. Τί την θέλετε την ζούγκράνα;"
Επειδή στο μαγαζί ευρίσκετο και η γυνή του, κατελείφθην από αιδώ, και του ψυθίρισα στο αυτί. Κι'εκεί που περίμενα να ξεσχισθεί στο γέλιο, αυτός σοβαρεύτηκε απότομα και τί μου είπε;!
"Κύριε σας την χαρίζω!"
"Μα πώς; δεν την αγοράσατε; δεν θέλετε να βγάλετε κέρδος;"
"Είπα σας την χαρίζω. Μου δώσατε μια λαμπρή εμπορική ιδέα. Θα παραγγείλω αμέσως χίλιες ζουγκράνες. Τώρα που δεν έχουν ζήτηση, και θα τις μεταπωλήσω σε 5πλάσια τιμή!"
Καλοί μου άνθρωποι. Όσοι δεν προλάβατε, πάτε τώρα και αγοράστε ζουγκράνες μεγάλες. Θα σας χρειαστούν. Θυμηθείτε με. Σας λέγω μόνον τούτο:
"Όπου περισσεύει η ηθική ελλείπει η τιμιότις!"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου